De (on)gezellige politiek van de SP

Ronald van Raak  vraagt zich af: “Waarom moet politiek ongezellig zijn?“. Alsof de SP, inclusief hijzelf, een pasgeboren baby is, zonder verleden, waarin de SP alle partijen en politici op meedogenloze manier zwart maakt, jaar na jaar, na jaar, na jaar… Behalve wanneer er kans is op regeren, want op die blauwe maandag staat de SP plotseling klaar als de hoeder met de uitgestoken hand, en is het dat naar zeggen altijd al geweest.

Nog merkwaardiger is dat Van Raak het niet eens heeft over ‘de politiek’ maar alleen over de eigen applausmachine: het SP-congres. Een evenement dat je heel misschien met de nodige moeite en taalvaardigheid ‘politiek’ zou kunnen noemen.

Logisch dat er op een SP-congres “geen ruzie en geen gedoe” is, en er niemand “een mes in de rug” krijgt. Want kritische leden worden zo adequaat mogelijk van tevoren al uitgesloten van deelname (door de afdelingen), of godbetert een kritische afdeling wordt de mond gesnoerd door òf amper of geen spreektijd te krijgen, òf massaal uitgejouwd te worden door de zorgvuldig geselecteerde klappers. En Ronald van Raak geeft aan dat “gezellig” te vinden.

Het 14e congres van de SP in 2006 werd opgeluisterd door een kerkkoor.

Het 14e congres van de SP in 2006 werd opgeluisterd door een kerkkoor.

SP-congressen zijn uitsluitend applausmachines omdat gelegenheid tot vragen of opmerkingen vanuit de zaal er niet is.

En dan zijn er nog de partijraden: ‘het hoogste orgaan van de SP’ noemen ze het zelf. Zo’n vijf keer per jaar komen op de partijraad de 150 afdelingvoorzitters en het partijbestuur van 33 leden bijeen. Daar kunnen de afdelingen het bestuur wijzen op wat hen dwarszit of met het bestuur meedenken over de plannen.

De laatste partijraad was op 24 juni. Partijvoorzitter Jan Marijnissen had drie zaken met de afdelingen te bespreken. Het waren bijna hamerstukken. Alleen het voorstel hoe om te gaan met het ingewikkelde vraagstuk van de ‘democratisering van de economie’ leverde vragen uit de zaal op. Helaas werden die niet beantwoord. Marijnissen maakte vervolgens zijn reputatie van bullebak waar. Hij snauwde naar het lid dat tegen zijn voorstel was en liet hem nauwelijks uitpraten. ‘De enige macht van het bestuur is de kracht van de overtuiging’, zegt SP-Kamerlid en lid van het partijbestuur, Ronald van Raak. Nou, die overtuigingskracht heeft Marijnissen wel.

Je moet van goeden huize komen wil je een kans maken in een discussie met de voorzitter. Maar de mogelijkheid tot debat is er wel. Heel democratisch dus. Een beetje getrapte democratie, maar ook bij de andere politieke partijen, zo heeft de G500 inmiddels ook ontdekt, is het voornamelijk een klein clubje partijtijgers dat de dienst uitmaakt.

(TROUW 25.07.2012, links door mij toegevoegd)

duzgun-websog

Het weblog van kritisch lid en senator Düzgün Yildirim werd op 26 juni 2007 door de partijleiding verwijderd, omdat kritische reacties, zoals gebruikelijk bij de SP, niet gecensureerd werden.

Op papier is de SP een democratisch partij, maar talloze SP-Kamerleden zitten ook in het partijbestuur, en het partijbestuur maakt deel uit van de partijraad (“het hoogste gezag” binnen de SP), terwijl de partijraad juist het bestuur moet controleren. Gezellig. Maar in één ding ben ik het met Van Raak eens: een familiedag zonder ‘lastige’ familieleden vind ik ook véél gezelliger dan mét!

Meer uit 2010: Het moet weer wat gezelliger worden in Nederland, vindt SP-Kamerlid Ronald van Raak.

Advertenties

Reageer!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: