Ronald van Raak, van lokjood naar gevoelskatholiek

Nog geen week nadat minister Hillen zich beklaagde dat zijn CDA veel te weinig katholiek is, en dat de SP, die hij “KPV-light” noemt, daarvan gebruik maakt, springt Ronald van Raak meteen in de gezellig-Roomse houding. Ook reageert Van Raak op Hillen’s uitspraak: “Bonhomie, vriendelijkheid, sfeer scheppen, het is allemaal verdwenen. Mensen willen voelen dat het gezellig is, dat je thuis bent ergens.”

Met Ronald van Raak kun je op religieus gebied alle kanten op. Eerder maakte Van Raak zich populair bij de Nederlandse zionistische lobby en haar extremistische aanhang door zich vrijwillig als lokjood in het openbaar vervoer te begeven. Tevens bepleitte hij dat mensen die die antisemitische opmerkingen maken in de media bekend moesten worden gemaakt als “afschrikwekkende maatregel”. Openbare vernedering dus, een bekend fenomeen uit de u welbekende dictaturen.

“Een club van mensen die samen dingen doen”, “een gezellige en goedmoedige partij” voor “gevoelskatholiek” Ronald van Raak is het in de SP goed toeven.

Zo begint een interview met Van Raak in het religieuze magazine VolZin. En die strakke partijdiscipline dan? Daar is helemaal niks van waar, beweert van Raak: “Nou alsjeblieft! Alsjeblieft, zeg!” Iedereen in de SP is het gloeiend met elkaar eens, maar dat is toch geen zonde? Nee, dat is geen zonde. Liegen is dat overigens wel. Maar misschien telt die zonde niet voor een “gevoelskatholiek”. De vraag is natuurlijk wat het verschil is tussen een gevoelskatholiek en een normale katholiek. Misschien dat normale katholieken hun religie met hun verstand belijden. Maar iets spititueels beleven kan helemaal niet met het verstand. Of misschien dat gevoelskatholieken eigenlijk normale katholieken zijn, maar dat niet durven toe te geven. In ieder geval komt Van Raak “graag” in de katholieke kerk, want hij vindt het “mooi dat mensen bij elkaar komen om te delen”. Dat is begrijpelijk, want dingen met elkaar delen, zoals onkostenvergoedingen uit de partijkas, of (andere) standpunten, meningen en overtuigingen, ligt binnen de SP nogal problematisch. Dit weblog bevat daarvan voorbeelden te over.

moederkerk

Als je kijkt naar het ontstaan van de SP, is het Roomse knielen, bidden en bewieroken van de personen die later bij de SP kwamen ingeruild voor de dogma’s van de SP. Dit kun je lezen in het boek Moederkerk van Jos Palm, de jongere broer van Ineke Palm.

Het boek gaat over zijn vroom katholieke moeder en de (teloorgang) van de katholieke kerk in het algemeen. Maar vanaf pag. 200 gaat het over KEN/SP. Ineke (oudste dochter van zes kinderen), de meeste vrome van het gezin, blijkt zich in Nijmegen, tijdens de studie medicijnen, namelijk te hebben “bekeerd” tot de KEN/SP en ook Jos en een zusje te hebben “meegesleept”. Jos ziet het als een rechtstreeks gevolg van hun katholieke achtergrond en de teloorgang van de kerk die dit fanatisme niet meer wist in te vullen. Hij beschrijft hoe ze elkaar Politzer overhoorden als betrof het de catechismus (pag. 211). En hoe als het ware knielden en kaarsjes opstaken voor Lenin, Stalin en Mao. Het ritueel van het lidmaatschap (zegeltjes a la RK Kerk), het “wonder van de drievuldigheid” (vader, Zoon en Heilige Geest) het werd allemaal teruggevonden in de partij, schrijft Palm.

Wouter, de zoon van Ineke Palm, is overigens ouderling, dus niet katholiek, en ook nog CDA-lid. Dat zal allicht niet goed liggen in die SP-familie. Hetgeen wordt bevestigd door Ineke Palm zelf, die alleen haar kraak-zoon Daan iets gunt wanneer zij de loterij zou winnen.

Advertenties

Reageer!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: