Worteltjestaartsyndroom

Een konijn komt bij de bakker en vraagt: “Bakker, heeft u worteltjestaart?”
“Nee, dat verkoop ik niet”, antwoordt de bakker.
De volgende dag staat het konijn weer in de bakkerswinkel: “Worteltjestaart, heeft u dat?”
“Nee”, zegt de bakker, “heb ik niet”.
De bakker krijgt medelijden met het konijn. Die nacht staat hij extra vroeg op om een grote worteltjestaart te maken.
’s Ochtends verschijnt het konijn weer: “Heeft u worteltjestaart?”
“Jazeker, een hele grote”, antwoordt de bakker glimlachend.
Waarop het konijn zegt: “Vies hè”.

Het worteltjestaartsyndroom is een serieuze aandoening. Het betekent dat de SP eerst jarenlang ergens voor (of tegen) is, om vervolgens als donderslag bij heldere hemel, wanneer de beslissing uiteindelijk gemaakt moet worden, ineens tegen (of voor) is. Dat gebeurde o.a. al met het NAVO-standpunt, het koningshuis, de EU, buitenlandse militaire missies, verpakkingstaks en wilde dieren in het circus. In dit geval breekt de SP (alweer) zijn verkiezingsbelofte t.a.v. de Europese anti-discriminatiewet.

In het verkiezingsprogramma [red. verwijderd] voor de Europese verkiezingen van de SP (2004) sprak de SP zich nog uit vóór een Europese anti-discriminatiewetgeving: “Binnen veel lidstaten van de Europese Unie bevinden zich specifieke bevolkingsgroepen of sectoren van de bevolking die maatschappelijk gezien niet volwaardig kunnen participeren. Via het wegnemen van obstakels en het creëren van voorzieningen (… anti-discriminatiewetgeving …) stelt de EU zich ten doel om voorwaarden voor een volwaardige participatie (adequate bescherming, toegang tot werk en voorzieningen) te scheppen voor groepen die zich in een achterstandpositie bevinden.” Dat is toch mooi, nietwaar?

Uiteindelijk komt er in het EU-parlement een gedegen voorstel voor een Europese wetgeving met richtlijnen tegen (homo-)dicriminatie. En dan slaat het worteltjestaartsyndroom zijn slag. Opeens stemt de SP tegen, omdat de partij vindt dat de afzonderlijke landen dat allemaal zelf maar moeten bepalen. Aldus het licht Kartika Liotard, die vreemd genoeg eerder wel heeft meegelopen in een (verboden) demonstratie tegen geweld tegen homo’s in Polen. Dat ze zichzelf dan niet heeft afgevraagd: ‘waar bemoei ik me mee, van mij mogen de Polen best het recht hebben om te discrimineren…’

Ook  SP-homo Ron van Zeeland lijdt aan het worteltjestaartsyndroom, en draait plotsklaps 180 graden. In mei dit jaar trok hij nog van leer tegen het CDA, omdat die tegen de Europese regelgeving was. Nu schrijft hij“Zoals ik al eerder stelde, voor beide standpunten valt wat te zeggen, en ik kan heel goed leven met het onze.” Tja, zo gaat dat met fundamentalistische discipelen: de partij is belangrijker dan het individu, en haar standpunten moeten dociel en kritiekloos gevolgd worden, ook wanneer ze tegen je eigen mening en principes ingaan.

Bronnen:
» Eigen homo’s eerst [verwijderd]
» DAN MOET JE OOK GEEN WORTELTJESTAART BESTELLEN, KARTIKA [verwijderd]

Advertenties

Reageer!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: